Miotais agus Fir Thuí

Bhí an t-alt seo leanas in Gaelscéal 10 Deireadh Fómhair 2012.

Níos minice ná a mhalairt i gcúrsaí polaitiúla, bíonn a lán daoine ag troid in aghaidh miotais agus ag déanamh ionsaithe ar fhir thuí.  Is iomaí sampla atá againn.  Agus is beag an difear idir inniu agus inné.

Deirtear gur duine aineolach gan eagna chinn é George W. Bush.  Ach ní dhearna sé go dona riamh ar scoil, agus bhain sé MBA amach ag Harvard.  D’éirigh leis mar fhear gnó agus mar pholaiteoir.  Tá daoine claonta in aghaidh a bhlais agus a nósanna cainte, in aghaidh a chreidimh is a chuid tuairimí, agus cumadh an miotas seo gan bhunús.  Cheaptaí go raibh Reagan lagintinneach, freisin, gan chúis. 

Creidtear gur óinseach í Sarah Palin mar gheall ar mhiotais a scaipeadh ceithre bliana ó shin.  Ní thuigeann mórán daoine nach ionann sí féin agus an magadh a rinneadh fúithi ar Saturday Night Live ar an teilifís.  Ba chúis mhór é do na meáin chumarsáide í a dhíspeagadh, mar ní raibh daoine coimeádacha rí-shásta le John McCain, ach bhí siad sásta go breá le Palin.  Seachas an mhiotais, an bhfuil aon duine dáiríre ann a déarfadh gur níos cliste ná í Joe Biden? 

Má tá an lucht acadúla in aghaidh an uile rud a cheapann tú, ní mór nach bhfuil tú ró-chliste, ceaptar.   Dúirt Tom Wolfe gur ‘intleachtach’ an té atá eolach i réimse amháin, nach mbíonn ag nochtadh a chuid tuairimí ach faoi réimsí eile.  Dúirt Richard Posner gurb fhéidir leis an intleachtach rathúil feidhm a bhaint as a cháil chun cur síos a dhéanamh os comhair an phobail i gcoitinne ar ábhair maidir lena bhfuil sé ina amadán.  Tá blas den fhírinne sna ráitis seo.

Deirtear go bhfuil Obama an-éirimiúil agus cliste.  Bhí seisean ar scoil ag Harvard, freisin.  Níl a fhios ag éinne conas a d’éirigh leis, mar níl sé sásta an t-eolas sin a roinnt.  Bhí sé ina uachtarán ar an Harvard Law Review – mar gheall ar vótaí, seachas aon riachtanais acadúla.  Deirtear gurb í sin an bhliain is lú a luaitear aon rud ón iris sin, mar atá.   Níor scríobh Obama féin ach alt amháin – ar son an ghinmhillte... 

Fuair Mitt Romney MBA ó Harvard, freisin - cum laude.  D’éirigh go breá leis mar fhear gnó, dar ndóigh.  D’éirigh le Obama mar dhírbheathaisnéisí.  Cé acu an duine is éirimiúla?

Deirtear gur óráidí cumasach é Obama.  Ach minic go leor, bíonn an rud ceannann céanna le rá aige.  Agus gan an teleprompter, is iomaí botún a dhéanann sé.   Ní minic a thuairiscítear na rudaí amaideacha seo, ach bíonn siad ann.  Lorg ‘Obamaisms’ ar an idirlíon chun samplaí a fháil.  Níl siad chomh dona le cuid a leasuachtaráin, Joe Biden, ach sin scéal eile...  

Gan dabht, an sampla is fearr go fóill dá lagaíocht mar chainteoir agus mar dhuine cliste is ea an cur i láthair a rinne Obama sa chéad díospóireacht le Romney.  A mhalairt dá dtuairiscítí faoin mbeirt acu.  Agus cé acu an duine a dhíríonn ar mhiotais seachas ar fhíricí?  Mar a dúirt Romney, tá sé de cheart ag uachtarán a eitleán féin is a theach féin a bheith aige, ach níl an ceart aige a chuid fíricí féin a bheith aige!

Creidtear gur polaiteoir den scoth é Obama.  Ach creideann a lán daoine nach bhfuil in Obama ach polaiteoir sórt amaitéarach.  Ní bhíonn sé ábalta oibriú go maith le daoine eile nach n-aontaíonn leis.  Agus is léir nach bhfuil scileanna polaitiúla i gcúrsaí idirnáisiúnta aige.  Ar tharla ‘Reset’ leis an Rúis?  An bhfuil síocháin sa Mheánoirthear, ná baol air?  An bhfuil dea-thoil an tsaoil Mhoslamaigh aige?  Níl ná iad.  Agus féach a bhfuil ag teacht chun solais maidir leis an ionsaí in Bengasaí na Libia!

Is minic a mhaslaíonn Obama cairde na Stát Aontaithe.  Is minic a bhíonn sé ró-umhal os comhair naimhde agus daoine gan meas ar a thír.  Tuigtear eisean níos minice ná a thuigeann sé féin daoine.  An dea-pholaiteoir sin?

Chuir Obama i gcéill go raibh sé chun a bheith go ‘hiar-pháirtíneach’.  Is iomaí focal deas a deir sé, ach má fheictear ar a ndéanann sé, bíonn sé ‘hiperpháirtíneach’.  Níl aon rud ann nach ndéanadh sé ar son an ghinmhillte, mar shampla.   Shíl sé nach raibh aon ghá leis na Poblachtánaigh ar chor ar bith – mar shampla, nuair a dúirt sé “Fuair mise an bua” mar fhreagra dóibh agus iad ag plé an phacáiste spreagtha (mar dhea) in 2009.  Bhí Obama chun na céadta milliún dollar a chaitheamh ar na rudaí is ansa leis –mar chórais frithghiniúnacha –cé gur méar i súil na bPoblachtánach a leithéid. 

Fuair Obama freagra dá ráiteas sin in 2010, ó mhuintir na tíre, nuair a chaill mórán daoine dá pháirtí a bpoist.  Mar sin féin, bhrúigh sé Obamacare síos a scornach ina dhiaidh.

Deirtear go rí-mhinic gur cuma le Mitt Romney daoine bochta, agus mar sin de.  Raiméis ar fad.  Is daoine saibhre iad araon Obama agus Romney.  Cé acu an duine is flaithiúla?  In 2010, chaith Romney 14% dá chuid ioncaim ar son na carthanachta.  In 2011, beagnach 30%.  Obama in 2010, 14.2%.  Ach nuair a thosaigh Obama mar iarrthóir ar an uachtaránacht, nocht sé nár chaith sé ach 6.1% in 2006. 

Maraon leis an airgead a bhronnann Romney, is iomaí rud pearsanta a rinne sé mar charthanacht i rith a shaoil, go háirithe mar cheannaire ar a eaglais. Tá na scéalta ar fáil d’aon duine a bhfuil suim aige.  Ach is fearr le mórán daoine an miotas.  Ní féidir, dar leo, go bhfuil duine saibhir go deas.  Ach amháin más Daonlathaí (ceachartha) é... mar is nós an Daonlathaí airgead ar le daoine eile é a thabhairt amach...

Bíonn miotais cumasach.  Muise, bhí Obama sásta troid in aghaidh an fhir thuí agus a chúig trilliún dollar de ghearradh cánach, seachas an duine a bhí ina steillbheatha os a chomhar amach, nach bhfuil plean dá leithéid sin aige. 

Tá miotais ann faoi Obama.  Creideann a lán daoine gur Moslamach é.  Madonna san áireamh...  Mar gheall ar a chúlra agus ar na rudaí a deir is a dhéanann sé, is éasca an tuiscint seo a ghlacadh, ach dar leis agus dar leis na fíricí atá ar fáil, ní fíor é.

Creideann a lán daoine nár rugadh sna Stáit é.  Is iontach cé chomh deacair agus a bhí sé fírinne an scéil sin a fháil.  Dúirt an Harvard Law Review i mbeathaisnéis Obama in 1991 gur rugadh sa Chéinia é.  Glactar gur rugadh sna Stáit go ginearálta anois.  Tá roinnt daoine amhrasach fós, ach tá roinnt den locht ar Obama féin as seo, mar gheall ar an easpa eolais agus an droch-eolas.

Scaiptear miotais níos minice ná fíricí sa saol polaitiúla i Meiriceá.  Faightear scéalta claonta i gcónaí ó na mórfhoinsí.  Tá foinsí eile ann le tamall anuas a sholáthraíonn an taobh eile.  An rud nach dtuairiscítear ar bhealach amháin (nó deich gcinn acu...), tuairiscítear ar cheann (amháin) eile anois.  Sin rud dearfach.  Bíonn plé beomhar ar siúl ar an idirlíon agus ar an raidió i gcónaí, gan aon chinsireacht.  Agus ó am go chéile, bíonn deis ann chun daoine a fheiscint mar atá siad, mar a tharla sa dhíospóireacht ar an teilifís. 

Go n-aithnítear na miotais mar mhiotais.  Agus ná caitear vótaí ar son ná in aghaidh fear tuí.

Rogha Mhór i Meiriceá

Bhí an t-alt seo leanas in Gaelscéal 19 Meán Fómhair 2012.

Bíonn gach olltoghchán tábhachtach.  Ach i mbliana, ceapaim go bhfuil sé níos tábhachtaí ná aon uair ó 1980 ar aghaidh.  Tá na difríochtaí céanna ann idir an dá pháirtaí, mar is iondúil.  Ach tá siad níos géire i mbliana.  Cén fáth?  Tá cúpla cúis ann. 

In ainneoin na ndea-fhocal a labhair Barack Obama ceithre bliana ó shin, mar uachtarán, bhí sé ní ba dheighiltí ná aon uachtarán le fada an lá.  Ní raibh sé sásta riamh comhoibriú leis na Poblachtánaigh.  Dúirt sé i ndiaidh thoghcháin 2008 go bhfuair seisean agus a phairtí an bua, agus ba dheireadh sin le caint faoi chomhréiteach.  Cé nach n-aontaigh na Poblachtánaigh leis faoi rud ar bith, bhí siad sásta ag an am comhoibriú leis, agus deis a thabhairt dó.  Ach bhí an dá theach rialtais ag na Daonlathaigh, agus cheap siad nach raibh gá ar bith le comhréiteach.  Bhrúigh siad dlithe tríd gan vóta amháin ón taobh eile, minic go leor, Obamacare san áireamh.   Agus nuair a fuair na Poblachtánaigh an bua i mórán áiteanna in 2010 agus nach raibh an móramh i dTeach na nIonadaithe acu ní ba mhó, thaispeán Obama nach raibh sé ábalta comhoibriú le duine ar bith nach n-aontaíonn leis.  Ní raibh aon ghá aige lena leithéid i rith a shaoil.  Níl aon chiall cheannaithe aige maidir le comhréiteach, ná le conas margadh a dhéanamh.  Dóbair go raibh post ar bith aige lasmuigh den rialtas, agus ní bhíodh ach Daonlathaigh ina thimpeall den chuid is mó agus é ina pholaiteoir.  Níl an cumas aige comhréiteach le daoine.  Sea, is minic nach raibh sé fiú ag caint le ceannaire Theach na nIonadaithe, John Boehner, ó shin.  Dúirt Obama tráth go raibh sé sásta a lámh a shíneadh ‘trasna an phasáiste’ ionas go dtarraigeodh sé iad chuig a thaobhsa.  Smaoineann sé nach bhfuil réiteach ann ach na daoine nach n-aontaíonn leis a iompú go dtí a gcuid tuairimí féin.  Ní thuigeann sé gur cur agus cúiteamh a bhíonn de dhíth.  Agus tá fadhb eile aige.  Níl meas ar bith aige don taobh eile, agus is léir sin.  Ní féidir leis aon dea-thoil a chothú, agus nílim cinnte gur mhaith leis sin a dhéanamh.

Cúis eile go bhfuil deighilt níos mó ann ná le fada i mbliana ná go bhfuil Obama agus na Daonlathaigh imithe i bhfad níos faide chuig an eite chlé.  Radacach a thugtar ar Obama minic go leor, mar gheall ar an dearcadh atá aige maidir le Meiriceá agus a ról sa saol mór, agus maidir le dualgaisí an rialtais sa bhaile.  Nuair a bhí an Teach agus an Seanad araon ag na Daonlathaigh, bhí siad ábalta a rogha rud a dhéanamh.  Chaith siad i bhfad ní ba mhó airgid ná a caitheadh faoi aon uachtarán eile roimhe – le chéile!  Thug siad cumhacht don rialtas nach raibh aige riamh roimhe, go háirithe maidir le cúrsaí sláinte.  Nior ghlac siad le comhairle ar bith ó na Poblachtánaigh.  Bíonn an dá thaobh ag scarúint níos faide óna chéile maidir le beagnach gach aon rud.

Cad iad na difríochtaí is mó idir an dá phártaí, agus idir an dá iarrthóir, mar sin?  Is fearr le Obama agus a phártaí cumhacht an rialtais a úsáid chun fadhbanna na tíre a réiteach.  Is fearr leo insint do na daoine cad is fearr dóibh, conas rudaí a dhéanamh, agus cad iad na riallacha.  Is fearr leo rannóga i Washinton a bheith i mbun cúrsaí, seachas muintir na háite.  Ar an taobh eile, is fearr le Mitt Romney agus a phártaí go mbíonn saoirse ag achan duine a rogha rud a dhéanamh chomh minic agus is féidir.  Is fearr leo nach mbeadh cumhacht ag rialtas na tíre nár tugadh dó sa bhunreacht – go mbeadh rialtas srianta againn.  Ní chreideann siad go bhfuil an rialtas níos cliste na na daoine féin.

Tá difríochtaí móra ann eatarthu maidir le cúrsaí eacnamaíochta, freisin.  Is fear gnó an-rathúil é Mitt Romney.  Tuigeann sé cúrsaí gnó.  Níl aon taithí ar bith ag Obama ar a leithéid.  Creideann seisean go dtuigeann an rialtas cad is fearr i gcónaí.  Creideann sé i nósanna Keynes, agus síleann sé go ndéanfaidh sé a mhaith don ghealleagair – ar ball – má chaitheann an rialtas níos mó agus níos mó airgid.  Creideann Romney i nósanna mar an saormhargadh agus creideann sé go ndéanann na daoine rachmas, agus go ndéanann daoine poist, seachas daoine cliste an rialtais.  Chomh fada agus a thugtar níos mó saoirse do na daoine, gan cur isteach ón rialtas, is amhlaidh a chothaítear poist agus saibhreas. 

Is cuma le Obama nach mbeidh airgead go leor ag an tír chun a fiacha a íoc, agus go háirithe nach mbeidh sí ábalta íoc as Social Security agus a leithéid.  Ní chreideann na Daonlathaigh go bhfuil géarchéim ann.  A mhalairt de thuairim atá ag Romney.  Tá plean aige, agus ag a leas-uachtarán Paul Ryan, chun díriú go dáiríre ar na fadhbanna seo.  Tá Obamacare ag an taobh eile – plean chun rialtas níos mó a dhéanamh.  Níl aon rud a rinne Obama ag déanamh cúrsaí níos fearr maidir le poist a chumadh ná an geilleagar a fheabhsú.  Dúirt sé féin ag an dtosach nach mbeadh ach téarma amháin aige murab fhéidir leis cúrsaí a fheabhsú faoi cheann trí bliana.  Níl sé den tuairim sin anois, ámh.  Ba mhaith leis na rudaí ceannan céanna a dhéanamh agus níos mó ama a bheith aige chun toradh a fháil orthu.

Tá difríochtaí ann maidir le ceisteanna sóisialta, freisin, dar ndóigh, agus thaispeán na Daonlathaigh cé chomh radacach agus atá siad ag a gcomhdháil i mbliana.  Níor mhaith leo aon bhac ar an nginmhilleadh.  Glacann siad le pósadh idir homaighnéasaigh.  Is fearr leo gan Dia a luath i gcúrsaí poiblí.  Ceapann na Poblachtánaigh go bhfuil an ginmhilleadh mímhórálta, go maraítear duine gach uair, agus b’fhearr leo é a bheith in aghaidh an dlí.  Creideann siad nach bhfuil aon phósadh ann ach idir fear amháin agus bean amháin.  Agus creideann siad go bhfuil sé ceart agus cóir aitheantas a thabhairt do Dhia i gcónaí.  Tuigeann siad nach gcreideann an uile dhuine – fiú an uile Phoblachtánach – leis na rudaí seo.  Ach ní shíleann siad gur cúis sin gan oibriú ar son na dtuairimí seo mar phártaí.  Cosúil leis seo, is iomaí duine a thugann Caitliceach air féin atá ina Dhaonlathach, fiú go bhfuil seasamh a bpáirtí ar na rudaí seo glan in aghaidh seasamh na hEaglaise.  Ach tá an móramh sa dá phártaí ar aon intinn le seasamh a bpartaí maidir leis na ceisteanna seo, agus caitheann a lán daoine a vótaí mar gheall orthu. 

Maidir le cúrsaí idirnáisiúnta, is iomaí difear atá ann idir na hiomatheoirí is a bpartaithe, freisin.  Cheap Obama go mbeadh an saol ní ba dheise dó mar gheall ar a phearsantacht.  Cheap sé nach raibh meas ar bith ag an saol ar George W. Bush, ach bheadh airsean, mar bhí sé glan in aghaidh Bush.  Bhí sé sásta a rá nach tír gan a leithéid í Meiriceá, agus nach raibh inti ach tír amháin i measc an uile thír eile.  Bhí sé sásta a rá go ndearna sí a lán botún, agus ghabh sé a leithscéal as drochiompar Mheiriceá, dar leis.  Bhí sé ní ba chairdiúla do naimhde a thíre ná dá cairde.  Agus thug sé a chúl do Iosrael.  Níl Romney sásta aon leithscéal a thabhairt ar son a thíre.  Ceapann na Poblachtánaigh gur tír gan mhacasamhail í Meiriceá, mar gheall ar a suíomh, a daoine, agus a stair.  Seasann na Poblachtánaigh gan amhras le hIosrael.

Fuair Obama an bua in 2008 mar gheall ar na cogaí a tosaíodh faoi George W. Bush, i measc cúiseanna eile.  Ní raibh gach duine sásta leo riamh, agus bhí gach duine tuirseach díobh ag an am sin.  Is iomaí rud a dúirt Obama ag an am nach ndearna ó shin.  Tá níos lú saighdiúirí ann thar lear ag Meiriceá, ach tá an cogadh san Afghanastáin fós ann, tá priosúin Guantanamo fós ar oscailt, tá cúrsaí slándála na tíre beagnach mar an gcéanna agus a bhíodh siad faoi Bush.  Fuair Obama Duais na Saoirse Nobel mar cheap na daoine sin go raibh sé ina fhrith-Bush, agus go mbeadh síochán ar domhan nuair a thiocfadh sé i réim.  Bhí dul amú orthu.

Ceapann na Poblachtánaigh go bhfuil Obama lag maidir le cúrsaí idirnáisiúnta.  Níor mhaith leo go mbeadh an saol neamhchinnte faoi Mheiriceá mar chara ná mar namhaid, más gá.  Creideann siad go bhfuil an saol baolach, agus nach ndearna Obama aon mhaith lena chuid dea-chainte.  D’éirigh an chuid is mó de fhabhbanna an tsaoil ní ba mheasa faoi Obama, agus rinne sé an saol ní ba bhaolaí.  Creideann siad gur cóir do Mheiriceá bheith mar cheannaire ar chúrsaí idirnáisiúnta i measc na náisiún.  Ní bheidh aon ‘treoraíocht ón gcúl’ acusan.

Is iomaí duine a chreideann dea-chaint Obama fós.  Tá an ‘dóchas’ céanna acu.  Agus is iomaí duine a chreideann go bhfaigheann daoine saibhre mar Romney a gcuid airgid ó na daoine beaga.  Is deacair don ghnáthdhuine a thuiscint go gcumtar saibhreas faoi stiúir daoine mar Romney, agus go mbíonn gá lena gcuid airgid chun gnóthaí nua a bhunú, srl.  Is fearr leo a chreidiúint nach bhfuil ach méid amháin airgid ann sa saol agus ní mór sin a roinnt i measc na ndaoine go léir.  Creideann Poblachtánaigh gur féidir leo níos mó saibhris a dhéanamh sa saol, agus go mbeadh an saibhreas nua sin ag mórán daoine.  Creidean Daonlathaigh gur féidir leo saibhreas an tsaoil a thógáil ó dhaoine santacha agus é a thabhairt do dhaoine níos boichte, gan cur isteach ar shaibhreas ginearálta na tíre.

Tá rud amháin eile an-difriúil maidir le Obama, agus ní féidir é a sheachaint.  Is fear gorm é, an chéad fhear ghorm le bheith ina uachtarán.  Tá mórán daoine ann a chreideann gur rí-thábhachtach sin, agus seasann siad leis mar gheall air, pé rud a dhéanann sé.  Tá roinnt daoine ann atá ina mbiogóidí freisin, ach bheadh a leithéid in aghaidh Mormon freisin, agus ní chreidim go bhfuil a lán acu ann.  Agus is iomaí duine gorm nach gcaitheadh a vóta ar aon duine geal má tá duine gorm in iomaíocht leis.  Tá cine an-tábhachtach do liobrálaithe (Daonlathaigh go ginearálta) go háirithe.  Is fearr le coimeádaigh (Poblachtánaigh go ginearálta) nach smaointear ar dhaoine mar bhaill ghrúpaí, seachas mar dhaoine. Ceapann a lán daoine den eite dheas nach mbeadh Obama ina uachtarán dá mbeadh sé ina dhuine geal.  Ní raibh sé cáilithe, dar leo.  Táthar le feiscint an buntáiste fós dó gur mhaith le mórán daoine fear gorm mar uachtarán.

Tá dirfríochtaí móra ann idir an dá phartaí is an dá iomaitheoirí, ceart go leor.  Tuiscint dhifriúil ar fad ar cad is Meiriceá ann, agus cén saghas tíre a bheidh ann as seo amach.  Tá Obama an-chosúil le Jimmy Carter, maidir lena dhearcadh féin.  Níor éirigh leisean dara téarma a fháil.  Feicfear an bhfuil Meiriceá difriúil inniu ó 1980, agus an ndeachaidh an tír i dreo na heite clé i dteannta leis an bpáirtí Daonlatheach.  Tá rogha thábhachtach le déanamh.  Tá an chuid is mó de na meáin chumarsáide ar son Obama agus is buntáiste mhór sin.  Bíonn buntáiste ag an té san oifig i gcónaí.  Agus níl aithne mhaith ag mórán daoine ar Romney fós.  Mar sin féin, deirtear ag an bponc se go bhfuil iomaíocht chothrom ann eatarthu.  Cad a tharlóidh?

An Paorach Uaidh

Tá feachtas ar siúl inniu blagadóirí a spreagadh chun chun mír ar an ábhar 'The Power of We' a scríobh.  Níl mé cláraithe, ach ní féidir liom deis mar seo a chailliúint chun mo chuid a dhéanamh...mar mhagadh, ar a laghad.

Cad is brí de in aon chor?  Rinne Aonghus aistriúchán de a thugann ciall dó, ach an raibh sé ann sa Bhéarla?  Chuaigh An Cnagaire timpeall air, chun ciall a bhaint as, freisin.  Cumhacht an fhocail, nó de choincheap an fhocail 'sinn (muid)' atá i gceist, sílim.  In ionad cumhacht 'mise' nó cumhacht 'siadsan' nó mar sin de.

Mar a dúirt Queen, "Is sinne na seaimpíní, mo chara..."

Dá mbeimis go léir ar aon intinn, bheadh cumhacht thar cuimse againn, gan dabht.  Ach cén saghas cumhachta a bheadh ann?  Agus cad a dhéanfaimis léi?

Ár bpabhar, atá ar Neamh, ná lig sinn i Sinne...

Sea, ní neart go cur le chéile, agus araile, ach ní bheidh 'sinne' gan 'iadsan' go deo na ndeor.

Beidh lá eile ag an bPaorach.

Jimmy Carter ar Athuair

Tá drocheachtraí ar siúl sa Mheánoirthear.  Ní nuacht sin, is dócha.  Bíonn.  Ach rinneadh ionsaithe ar ambasáidí Mheiriceá san Éigipt agus sa Libia, agus mharaigh siad ambasadóir agus triúr eile sa Libia.  Ar dheis Dé go raibh siad. 

Tá siad ag iompú bratach Al Cadhda sna háiteanna seo, is ag ceiliúradh 9/11 ó thaobh na sceimhlitheoirí.  Agus bíonn na Stáite Aontaithe ag tabhairt na billiúin dollar dóibh!  Ní mór sin a stopadh. 

Níl rialtais na tíortha seo ag déanamh aon rud chun na hionsaitheoirí seo a stadadh ná píonós a chur orthu.  Níl siad ag gabháil a leithscéal do Mheiriceá.  Dúirt uachtarán na hÉigipte gur tharla drochrud - ach go bhfuil súil aige go gcoscfar na daoine i Meiriceá a rinne scannán faoi Mhohammad!

Nach cosúil le heachtraí 1979 san Iaráin seo?  Agus bhí uachtarán chomh lag is chomh dona againn ag an am sin.  Chomh holc maidir le hIosrael.  Chomh trína chéile maidir le cúrsaí an tsaoil ar fad.  Agus anois, an toradh céanna ar an lagaíocht sin.

Níl sé ceart aon leithscéal a thabhairt do sceimhlitheoirí mar seo.  Cogaíocht atá ann nuair a ionsaítear ambasáid tíre.  Mura bhfaightear ceart agus cúiseamh, éireoidh cúrsaí níos measa ar fad. 

Dá mbeadh ceannaire againn.

Seans go gceapann na daoine seo go mbeidh, mí Shamhna, agus sin an fáth go bhfuil siad dár n-ionsaí anois.  An mbeidh buama admhach ag an Iaráin roimhe sin?  Tá an saol baolach, agus níos baolaí fós gan uachtarán inniúil ar Mheiriceá.

Aon Bhliain Déag

Go raibh síocháin shíoraí ar anama na ndaoine go léir a maraíodh cothrom an lae seo tá aon bhliain déag ó shin.  Aon duine a bhí beo ag an am, is cuimhin leis cá raibh sé agus na heachtraí uafásacha sin ar siúl.  Athraíodh an saol ar an lá sin.

Bhí crógacht agus laochra ann an lá sin, freisin, dar ndóigh.  Rinneamar amhrán faoi, blianta ó shin.  Tá sé as Béarla agus as Gaeilge ar dhlúthdhiosca Bhriain DeVale.  Ní mór dúinn na rudaí maithe a chuimhniú is a cheiliúradh.

Is iomaí rud a scríobh mé ó shin, go háirithe filíocht, a bhaineann leis an lá seo.  Tá an chéad dán ar an ndlúthdhiosca thuas.  Tá an ceann sin agus dánta eile faoi i mo leabhar, An File ar Buile, i measc a lán rudaí eile.  Agus tá na túir ar an gclúdach.

Nochtadh an fhírinne dúinn an lá úd, go bhfuil daoine olca ann agus gur mhaith leo sinne a mharú.  Agus ina dhiaidh, nochtadh dúinn go bhfuil dhá shaghas duine ann.  Iadsan a sheasann linn in aghaidh na ndúnmharfóirí, agus iadsan a cháineann na Stáit Aontaithe as na hionsaithe seo agus an uile rud eile.  Is scanrúil go bhfuil a lán den dara saghas i measc na nGael.  Ach dar ndóigh, cosúil le gach cineál duine, bíonn meascán idir maith is olc ann.

Mar Mheiriceánach bródúil, táim buíoch de mo chairde thar lear a sheasann linn in éadan an oilc.  Rinneadh ionsaí orainn go léir ar 9/11 2001.  Ná déantar dearmad de go deo.

Maidir leosan nach seasann linn, guím go dtiocfaidh ciall orthu lá éigin.  Tá an blag seo ann mar gheall ar an dóchas sin, agus chun eolas a chur ar fáil as Gaeilge nach mbíonn ar fáil aon áit eile - chun misneach a thabhairt do na daoine a thuigeann.  Agus mura dtiocfaidh ciall ar ár naimhde, bím anseo dá gcéasadh, agus fáilte.

Tá a fhios agam gur féidir le daoine tuairimí difriúla a ghlacadh maidir leis an dóigh is fearr dúinn sinn féin a chosaint agus an olc a chosc.  Is maith an rud sin a phlé.  Chomh fada agus atá an cuspóir céanna againn.  Ní éistfidh mé go deo le leithscéalta dóibh siúd a rinne an t-uafás, ná aon olcas dá leithéid.  Tá olc agus maith ann.  Glactar taobh.

Cá bhFuil an Ceart is an Chothroime?

Is iomaí rud atá as alt sa saol seo, ach sílim go bhfuil níos mó ná mar is iondúil le déanaí.  Tarlaíonn rudaí amaideacha i gcónai, dar ndóigh.  Ach an bhfuil patrún ann, agus cúrsaí ag dul in olcais?

Gearradh chomh beag le deich mbliana ar Anders Breivik, a mharaigh 77 duine san Iorua.  Cén mhaith sin?  Cén chóir?  Tá siad as a meabhair ar fad, dar liom.  Mura gcuirtear chun báis é (an rogha ab fhearr), ba chóir é a choimeád faoi ghlas go deo, ar a laghad.  Ní thuigim seo ar chor ar bith.  Beidh sé deas séimh síochánta go leor i gceann deich mbliana, is dócha.

Bítear ró-bheag ar chúrsaí an-dáiríre mar seo.  Agus ina theannta sin, bítear ró-dhian ar chúrsaí neafaiseacha - go háirithe nuair a bhaineann siad leis an gCeartchreidmheachas Polaitiúla.  Tá Póilíní na Smaointe níos tábhachtaí ná na fíorphóilíní i sochaí an lae inniu, cheapfaí.  Breathann sé ar do dhearcadh, dar ndóigh, cé acu má cháintear nó nach gcáintear thú.  Ní bhíonn na póilíní smaointe seo ag cosaint éinne.  Bíonn siad ag géarleanúint aon duine coimeádach a deir aon rud míchúramach.  Déanann siad an mór as an mbeag i gcónaí.

Seo leanas cúpla sampla.

Bhí duine darb ainm Sandra Fluke ag caint ar son Obama agus an dlí Sláinte (Obamacare), agus go háirithe, in aghaidh na hEaglaise Caitlicigh (agus in aghaidh saoirse creidimh, le fírinne), ag brú ar ollscoil Chaitliceach (mar dhea, ach sin scéal eile) íoc as ábhar frithghiniúnach.  Gníomhaí is ea í ar son an ghinmhillte, freisin.  Tá duine mór ar an raidió anseo darb ainm Rush Limbaugh, agus is coimeádach é.  Bíonn spraoi aige ar a chlár mór náisiúnta, clár plé agus tuairimí polaitiúla, agus bhí sé ag magadh faoi Fluke.  Bhuel, bhain sé feidhm as droch-fhocal - slut - i rith an mhagaidh sin.  Tuigeann tú, ba mhaith léi go n-íocann an rialtas as a cuid coiscíní nó mar sin de, ionas go mbeadh sí sásta bualadh craicinn.  Ach pé scéal, botún ab ea é an saghas sin focail a úsáid.  Ghabh sé a leithscéal faoi cheann tamaill bhig.  Ach ba chuma sin.  Scaoileadh na madraí air.  Chaill sé fógróirí, agus bhí sé ina dhuine gan mheas ar fud na meán cumarsáide le fada.  Dar ndóigh, is fuath leo é ar aon chuma, ach bhí sé seo ina scéal mór le fada acu.  Ní raibh a lán plé faoi na hábhair dháiríre, an ginmhilleadh, saoirse cainte, nó saoirse creidimh, nó an droch-dhlí seo féin.  Ba focail mhí-oiriúnacha Limbaugh ina scéal mór.

Sampla eile a tharla an tseachtain seo.  Ach tá an t-ionsaí ag teacht ón taobh eile an uair seo freisin, mar gheall ar a gcuid eagla roimh na meáin agus an eite chlé (is beagnach ionann iad sin).  Tá duine darb ainm Todd Akin ina iarthóir ar phost mar sheanadóir náisiúnta. Tá sé i bhfábhar beatha na bpáistí sa bhroinn a chosaint.  Aontaíonn an móramh i Meiriceá leis i gcásanna áirithe, pé rud a deir na Daonlaithigh.  Ach ní aontaíonn gach éinne nuair atá éigniú nó ciorrú coil i gceist.  Dúirt sé rud aimscí maidir leis an éigniú, an choimpeart agus an ginmhilleadh le déanaí.  Níl sé sásta go mbeadh aon eisceacht ann chun ginmhilleadh a cheadú (níl aon locht ar an leanbh).  Ach ní raibh a ndúirt sé soiléir, cruinn ná intuigthe ag an móramh.  Tá an pháirtí Poblachtach an-íogair le déanaí mar tá toghchán an uachtaráin ag teacht, agus bíonn an eite chlé ag fógairt go bhfuil na Poblachtaigh 'frith-mhná,' cé gur raiméis sin.  Anois, tá beagnach gach duine ina pháirtí féin ag iarraidh ar Akin éirí as an gcomórtas, mar creideann siad nach bhfuil aon seans aige tar éis an ráitis amháin sin.  Is cuma pé rud a chreideann sé, is cuma go bhfuil bun-sheasaimh mhaithe aige, is cuma gur duine maith é - dúirt sé drochrud.  Níl sé sásta géilleadh dóibh go fóill.  Níl a fhios agam an bhfuil seans aige - deirtear nach bhfuil.  Más amhlaidh an scéal, ba chóir dó géilleadh.  Ach dá dtabharfaí deis dó, cá bhfios nach mbeadh sé maith go leor.  An mór as an mbeag arís.

Idir an dá linn, is féidir le daoine ón eite chlé pé rud ab áil leo a rá gan aird ó na meáin.  Dúirt an leasuachtarán Joe Biden le déanaí, i mblas gorm do lucht éisteachta gorm, gur mhaith leis na Poblachtaí iad a chur ar ais i slabhraí.  Bréag a mhaslaigh na Poblachtaigh agus an lucht éisteachta araon.  Ach tugtar 'pass' do Biden i gcónaí.  Agus tá a lán samplaí eile dá leithéid ann, dar ndóigh.

Éireoidh cúrsaí níos measa as seo go dtí an toghchán, táim cinnte.  Ba chóir go ndíreofar ar na hábhair is tábhachtaí, ach tá an-amhras orm go ndéanfaí a leithéid, faraor.  Mar sin féin, tuigeann daoine cad atá i gceist sa toghchán seo.  Bíodh ciall acu.

An tOcras

Conas ab fhéidir fadhb an ocrais ar domhain a réiteach?  An mbeidh an teicneolaíocht ábalta gach duine a bheathú ar ball?  Nó arb fhéidir leis na tíortha saibhre na tíortha bochta a shábháil?  Ní mór bheith dóchasach go mbeidh cúrsaí níos fearr lá éigin, cinnte.  Ach ní mór an fhírinne a ghlacadh, fresisin.  Braitheann roinnt den fhadhb le bochtanas ithreach agus mar sin de, agus is féidir a leithéid a dheisiú, minic go leor.  Ach an chuid is mó den fhadhb, sin an pholaitíocht.

Tá mapa anseo a thaispeánann na háiteanna is mó a bhfuil an t-ocras iontu.  Tá an liosta ar fáil anseo.

Sna háiteanna is mó a mbíonn cogaí, éillitheacht, deachtóireacht (cumannachas, minic go leor, nó dian-sóisialachas an-chosúil leis), barra drugaí seachas bia, nó gach ceann acu seo, is iad na háiteanna is mó a bhfuil ocras iontu.

Tá dul chun cinn in áiteanna mar an Ind mar gheall ar athruithe polaitiúla.  Níos lú sóisialachais.  Nuair a éiríonn le daoine gnó a dhéanamh gan cur isteach ón rialtas nó ón gcaimiléireacht, éiríonn leo caighdeán maireachtála níos fearr a dhéanamh dóibh féin.  Agus an fórsa is éifeachtaí chun saibhreas na ndaoine a mhéadú, sin an caipitleachas.

Téann cúrsaí ó go holc go níos measa i dtíortha mar an Chóiré Thuaidh, An Bholaiv, nó Poblacht Dhaonlathach (mar dhea) an Chongó.  Ní mór cultúr a chothú i dtíortha an domhain atá oiriúnach don dul chun cinn, a thabharfadh deis do na daoine sin.  Seachas sin, is beag an mhaith a dhéanfaí.  Sin an fhírinne ghlan shearbh.  Is cuma cé mhéad bia nó airgid a thabharfaí muna mbeadh sochaí agus rialtas ann a cheadódh rathúnas na ndaoine.

Beidh na bochtáin againn i gcónaí, faraor, chomh fada agus a bheidh peacaí an domhain ann.

Earrach Arabach?

Bhuel, táim i mo thost le fada, agus bhí sé ar intinn agam an t-ábhar seo a phlé beagán.  Tá Samhradh Arabach ann anois, is dócha, agus tá sé níos léire go bhfuil cúrsaí ag dul in olcas, den chuid is mó.  Ní raibh aon bheochaint na saoirse ann, ach a mhalairt.  Sean-scéal na dtíortha seo, faraor - streachailt idir bocanna móra, idir treibheanna, agus idir seicteanna atá ar siúl.

San Éigipt, tá Comhaltas na Muslamach i réim, nó beidh, de réir dealraimh.  Tuigeann beagnach gach éinne gur eagraíocht atá bunaithe ar an sceimhle sin.  Ach amháin Obama...  Duine beag sa saol mór is ea é fós, faraor, gan a lán tuiscint ar chúrsaí.  Treisíonn sé leis an uachtarán nua dá gcuid, fiú.  Ceapann sé go bhfuil an Comhaltas tuata, den chuid is mó...  Dá mb'amhlaidh!  Ba mhaith leis an uachtarán tuata nua-tofa seo, Mohammed Morsi, saoirse a fháil don Síoc Dall, an sceimhlitheoir is mó dá bhfuil faoi ghlas ag Meiriceá.  Duine deas é, gan dabht.

Is maith leis na Rúisigh Assad sa tSiria.  Ní miste leo Acmadainiseab san Iaráin ach oiread.  Is breá leo méar a chur i súil Mheiriceá (Obama), le fírinne.  Sin toradh ar an 'Cnaipe Reset' a d'fhógair Obama ag tús a réime.  Cacamas.  Is léir nach dtuigeann sé Putin ar chor ar bith, agus go dtuigeann Putin eisean go smior.

Bhí drochscéal ann sa Libia, freisin.  B'fhiú do Mheiriceá buamaí a chaitheamh orthu ansin, dar le Obama - gan cead ó éinne, sa bhaile ná san NA.  Samhlaigh Bush ag déanamh a leithéid!  Bheadh an saol ar fad ag screadadh is ag caoineadh.  Bhuel, pé scéal, rinneadh.  Dóbair go raibh daoine níos measa ná Gadáfaí i mbun na tíre - ach d'éirigh le duine eile.  Fós féin, tá fadhbanna eile sa chomharsanacht sin.

Plus ça change, plus c'est la même chose ...

San Iaráic, tá seans acu.  Tugadh seans dóibh.  Feicfear conas a éireoidh leo, gan a lán tacaíochta míleata uainne as seo amach.  Tá súil agam nach gcaithfidh siad uathu an saoirse a fuair siad.  Bhí (agus tá) sé an-daor.

Ní bheidh réiteach éasca ann riamh sa Mheánoirthear.  Ach tá cúrsaí i bhfad níos deacra gan uachtarán ciallmhar ag na Stáit Aontaithe.  Go raibh ceann nua againn san athbhliain.

Reifreann in Éirinn

Arís.  Ní mór daoibh bhur gcuid vótaí a chaitheamh ar a shon.  Ar ball.  Mura nglacann sibh leis, beidh deis eile agaibh, gan dabht, glacadh leis in athuair.  Caithigí bhur vótaí go dtí go bhfaighfear an toradh a b'áil le lucht an AE/Euro.

Má thuigim i gceart é, beidh bhur mbunreacht leasaithe ionas nach mbeidh aon ghá le dlíthe Éireannacha, mar déanfar pé dlí a bheidh de dhíth sa chonradh áirithe seo.  Má thugann sibh cead a gcinn don AE, beidh sé i bhfad ní b'éasca, mar déanfaidh daoine eile gach dlí daoibh.  Ar ball.

Fiú go bhfuil na daoine is measa i gcoinne an reifrinn seo, ní ionann sin agus é a bheith go maith.  As cúiseanna amaideacha a seasamh-san, den chuid is mó (cé go ndeir siad go bhfuil suim acu i gcúrsaí gnó na tíre).  Ach cén difear idir a bheith san AE agus a bheith sa Ríocht Aontaithe?  Cé acu a b'fhearr? Feicim go n-íocfar sibh má ghlacann sibh leis an gconradh seo, agus ní bheidh airgead na Eorpa (mar dhea) ar fáil daoibh gan é.  Go n-éirí an t-ádh libh.  Molaim gan cúrsaí a ghlacadh as imní is imeagla.  Is beag socrú ciallmhar a dhéantar faoi bhrú is faoi bhagairt.

Tá gá leis an mbeartas déine, cinnte.  Ach ní leor sin, dar liomsa.  Tá gá leis an neamhspleáchas, idir neamhspleáchas dlí agus neamhspleáchas airgeadais.  Ach seo an bóthair ar a bhfuil Éire le fada.  Is iomaí geall a tugadh daoibh.  An bhfuair sibh aon toradh astu fós?

Níl aon rogha maith ann.  Cé acu an ceann is lú a mhéad olcais?

Ar a laghad, tugtar reifreann daoibh.  Ní hamhlaidh san chuid is mó den AE.  Tá bhur mbunreacht do bhur gcosaint (beagán).  Bígí lán-chinnte sula n-aithróidh sibh é...

An Eoraip ar an Dé Deiridh?

Tá oirthear na Gearmáine bán le fada.  Bíonn mórán daoine ag imeacht ón Eoraip, fiú go mbíonn mórán ag teacht ón oirthear go dtí an iarthar (agus níos mó ag teacht ón Áise is ón Afraic).  Ach an rud is tábhachtaí, níl siad ag déanamh leanaí!  Na hEorpaigh, sin a rá.  Tá daoine eile ann agus bíonn a lán páistí acusan.  Tá seans mór ann go mbeidh Eorapastáin ann faoi cheann tamaill, mar a tharlaíonn.

Maraon leis an eapsa páistí, tá féinmharú na hEorpa acu mar aidhm pholaitiúil, is léir.  Ní féidir leanúint ar aghaidh leis an euro mar airgeadas do gach tír mar atá.  Agus ní mór go n-athraofar cúrsaí eacnamaíochta chun na billí a íoc is ciall a dhéanamh de pé airgeadais a bheidh ann.  Ach is cosúil go mbíonn na daoine ag caitheamh a gcuid vótaí in aghaidh na matamaitice.  Níl siad sásta an réaltacht a ghlacadh.  Níl uatha ach gach compord a bhíonn acu a bheith ann fós - agus níos mó.

Tá súil agam go mbeidh deis agam roinnt den Eoraip a fheiscint sula mbeidh sé imithe go deo.  Beidh rianta ann, is dócha.  Ach an mbeidh siad bocht, briste, faoi smacht deachtóirí, easaontaithe, Moslamach, trína chéile ar fad - nó an uile rud sin, sul i bhfad?  Is iomaí rud a bheidh ag athrú, go maith nó go holc.  Go raibh ciall acu.  Lá éigin.  Feicfidh mé ar na pictiúir, idir an dá linn.  Bíonn dóchas ann, is dócha... 

Tá súil agam go mbeidh sibh ábalta bheith níos mó ná i bhur ndroch-shampla maith, a chairde san Eoraip.

tSen Guantseng

D'éiligh an laoch Síneach tSen Guantseng (Chen Guangcheng) ó na húdaráis sa tSín an tseachtain seo.  Cé hé féin?  Dlíodóir dall é, a sheas in éadan rialtas brúdúlach na Síne mar gheall ar a bpolasaí chun ginmhilleadh a dhéanamh ar mhná in aghaidh a dtoile, agus chun iad a aimridiú.  Roimhe sin, sheas sé ar son daoine faoi éalang agus in éadan droch-mhonarcha a bhí ag loit an dúlra.  Ach chuir a sheasamh ar son na mban is a bpáistí sa bhroinn fearg ar an rialtas, go háirithe an rialtas áitiúil. 

Deir rialtas na tíre nach é a bpolastaí ginmhilleadh nó aimridiú a bhrú ar dhaoine, ach níl aon amhras go ndéantar amhlaidh.  Sin an fáth go ndearna tSen a ghearán.  Chreid sé rialtas na tíre.  Ach is tír bhrúidiúl Chumannach í fós, agus ní cheadaítear aon tseasamh in éadan chumhacht an rialtais.

Cuireadh tSen faoi ghlas cúpla uair, mar gheall ar thriall bhréagach, agus bualadh go dona é - agus a bhean, leis.  Ciapadh a ghaolta eile, a mháthair is a iníon óg san áireamh.  Agus é faoi bhraighdeanas baile, ní cheadaíodh dó caint le héinne, agus cuireadh cosc ar aon chuairteoirí eachtránacha go háirithe.  Bualadh roinnt díobh a rinne iarracht chun cuairt a thabhairt air, fiú.

Anois, le cabhair ó laochra eile, d'éiligh sé.  De réir dealraimh, tá sé ag ambasáid na Stáit Aontaithe, ach níl aon admháil oifigiúil ann fós.  An bhfuil sé slán fós, mar sin?  Táthar ag súil.  Níl Obama iontaofa ar chor ar bith ag déaláil le drochrialtais, agus tá imní orm go ndéanfaidh sé feall ar tSen.  Ach le cúnamh Dé, beidh saoirse ag tSen, ar shlí.  Ní dóigh liom go mbeidh sé ábalta dul abhaile riamh.  Agus tá a chairde gaol i mbaol i gcónaí.

Tá aird an domhain ar a chás, agus tá seans ann go ndéanfar athruithe sa tSín mar gheall air.  Seans beag, cinnte, ach seans.  Feicfear.  Cúis náire don tSin is ea é, agus fadhb mhór anois do na Stáit Aontaithe, freisin.  Buíochas le Dia.

Ginmhilleadh, Gnéas agus Grásta

(Sea, an trí ábhar nach bhfuil ceadaithe i gcómhrá dea-bhéasach, de ghnáth!)

Déanann cásanna deacra droch-dhlíthe, deirtear, agus is fíor sin, go háirithe nuair atá ceist an ghinmhillte id lámhaibh. Féach an t-alt iontach seo a scríobh duine d'Eaglais Shasana chun na sonraí a fhoghlaim. Níl an cheist seo gan deacracht ar bith, agus ní mór do gach duine a mhacnamh féin a dhéanamh ar cheisteanna na móráltachta. Ba chóir glacadh le grásta Dé mar threoir. Ach is léir nach bhfuil an chuid is mó de na daoine atá i bhfábhar an ghinmhillte ag iarraidh fírinne mhoráltach a bhaint amach a chuireadh in aghaidh saoirse ghlan maidir le cúrsaí gnéis. Den chuid is mó, níl ann sa ghinmhilleadh ach breithrialú i ndiaidh an bhirt, dar leo, agus is cuma leo go maraítear duine (má chreideann siad gur duine ar bith atá ann...).

Is é cúrsaí gnéis an cloch is mó ar pháidrín na ndaoine atá frith-chreidmheach. Ní deirim aindiach d'aon ghnó, mar ní bhíonn a leithéid sásta go gcreideann éinne i nDia. Ní ghlacann a lán díobh go bhfuil sé ceart ná cóir aon tuairim eile a bheith ann ar chor ar bith a chuireadh in aghaidh a roghanna féin. Tá dlíthe ann in áiteanna mar Cheanada, fiú, a deir nach féidir le duine aon rud olc a rá faoin homaighnéasachas, mar shampla. Cuireadh an dlí ar dhuine a chur fógra i nuachtán, nach raibh ann ach uimhreacha véarsaí ón mBíobla! Ach creideann siad ag an am céanna nach siad féin na fanaicigh...

Tá cúiseanna eile ann, cinnte - nó leithscéalta eile - a chuireann daoine ón Eaglais. Is iomaí cladhaire a bhíonn ina bhall san Ealgais (in eagraíocht ar bith, mar a tharlaíonn) (Glacaimse leis an Eaglais Chaitliceach amháin, ach baineann gach rud a deirim anseo leis an traidisiún Críostaí mar a thuigeann an móramh é). Mar i gcás Abú Ghráib, mar shampla, ní ionann drochbheart daoine olca in eagraíocht mhór agus cuspóirí na heagraíochta féin. Ní mór don eagraíocht an cosc is mó agus is féidir a chur ar dhrochghníomaithe ina measc, nó ní bheidh inti ach cladhairí. Déanann an Eaglais ámhlaidh, cé nach mbíonn a hiarrachtaí gan locht. Ní leor a leithéid de mhíshástacht chun an creideamh ar fad a chaith sa bhruscar, ná baol air.

"Fágtar le hais a chéile ag fás iad araon go dtí an fómhar, agus nuair a bheidh an fómhar á dhéanamh déarfaidh mé leis na buanaithe: Bailígí an cogal chun a chéile ar dtús, agus déanaigí punanna de chun a dhóite. Ach cruinnígí an t-arbhar isteach i mo scioból." - Matha 13:30

Sea, an dia nua-aimseartha is mó (sean-dia atá ann leis na cianta, le fírinne), sin an gnéas. Don duine nua-aimseartha, ní cóir go gcuireadh bac ar aon rud idir bheirt (nó níos mó) atá toilteanach. "Cén fáth go mbíonn an Eaglais chomh buartha i gcónaí faoin ngnéas?" fiafraíonn siad. Ní bhíonn go háirithe, ach amháinn go seasann an Eaglais in aghaidh déithe bréagacha. Is é an gnéas an uirlis is feidhmiúla atá ag an diabhal chun daoine a scarúint ó Dhia. Níl teagasc na hEaglaise chomh dona maidir le cúrsaí gnéis. Ach ceaptar go bhfuil an duine nua-aimseartha níos cliste ná a shinsir go léir - ná an Eaglais atá ann le timpeall 2000 bliain - ná Dia féin - agus mar sin, níl Dia ann.

Ach féach ar thoradh an dearcaidh seo, nuair a thugann an duine cead a chinn dó féin. Na daoine gan Dia, na Náitsithe is na Cumannaithe, mharaigh siad níos mó daoine ná aon lucht rompu riamh (is tá siad á dhéanamh fós). Tá an teaglach at titim as a chéile san Iarthar. Bíonn sé níos coitianta i gcónaí nach bhfuil beirt tuismitheoirí ag páistí an lae inniu. Má ghintear iad in aon chor. Is má thagann na páistí a ghintear chun solais riamh. Maraítear níos mó díobh ná a rugtar i dtíortha go leor. Milliún i ndiaidh milliúin. Agus ní bheidh a leithéidí ann arís.

"Ní fíor, mar a deirtear go minic, nach féidir leis an duine an saol a eagrú gan Dia. An rud atá fíor ná, gan Dia, níl sé in ann an saol a eagrú ach in aghaidh an duine." - Henri de Lubac

Níl sé éasca glacadh le gach teagasc maidir le cúrsaí gnéis, ach níl sé dodhéanta, agus tá sé dár leas ar a laghad an iarracht a dhéanamh. Ba chóir dúinn ár macnaimh a dhéanamh orthu (agus guí), mar a dhéanann an Eaglais go léir i gcónaí. Is fearr leis an móramh sa lá atá inniu ann, de réir dealraimh, an dia eile sin a adhradh. Ach bíonn grásta Dé ar fáil i gcónaí. Guímis.

"Ach mura mian libh fónamh don Tiarna, déanaigí bhur rogha inniu idir na déithe dá ndearna bhur n-aithreacha fónamh taobh thall den Abhainn, agus déithe na
nAmórach a gcónaíonn sibh ina ndúiche anois, le fónamh dóibh. Maidir liom féin agus le mo theaghlach, ámh, déanfaimid fónamh don Tiarna." - Iósua 24:15

Lá ‘le Vailintín

Is iomaí miotas a bhaineann leis an lá seo. Chreid mé roinnt díobh le blianta. Ach toisc nár chuimhin liom na sonraí, rinne mé fiosrú ar an scéal athuair inné, agus fuair mé eolas suimiúil.

Níl baint ar bith ag nósanna an lae seo le féile Rómhánach ar bith. Níl éinne cinnte cé acu an Vailintín áirithe a bhímid ag ceiliúradh - bhí níos mó ná duine amháin ann. Agus níor cheaptaí ar an lá seo mar lá cheiliúrtha an ghrá go dtí an ceathrú haois déag, de réir dealraimh. Cheaptáí gurb é seo an lá ar a roghnaíonn na héin a gcéilí, agus mar sin gurb oiriúnach don ghrá é. Ní mar gheall ar an naomh a cheaptar sin.

Cumadh scéalta san ochtú haois déag chun baint idir Vailintín agus Lupercalia a mhaíomh, agus glacadh leis, gan fianaise ar bith sa stair.

Mairtírigh ab ea na Vailintíní a cheiliúradh an Eaglais Chaitliceach. Ach féachaint nach bhfuil eolas dá laghad againn fós fúthu, níltear á gceiliúradh ar an bhféilire oifigiúil níos mó. Cinnte, tá baint idir an grá agus grá Críostaí, ach níl aon rud ar leith maidir le Vailintín atá níos oiriúnaí ná aon mhairtíreach eile, ach de thaisme go raibh lá a fhéile ag tús an earraigh.

Lá 'le Vailintín sona daoibh, mar sin féin (lá ina dhiaidh).

Séamus na Gaeilge agus Fadhb na nUimhreacha

Rinneadh an chéad clár sa tsraith Dúshlán faoin Sáirsint Séamus Ó Fianghusa. Cainteoir líofa Meiriceánach (agus cara dom) atá san arm (fórsaí cosanta) is ea é, a bhí ar dualas san Afghanastáin (tá alt dá chuid in An Gael). Tugann sé cuairt ar Ghaoth Dobhair, ar Dhoire, agus téann sé abhaile go Nua-Eabhrac i rith an chláir, agus feictear é san Afghanastáin, ag obair mar shaighdiúr ansin.

Níl an clár go dona. Cheapfaí go mbeidís dá ionsaí an t-am ar fad (lucht déanta na clár, seachas an Talabán...), ach ní dhearna. Mar sin féin, tuigtear ó na roghanna a rinneadh agus ó roinnt tráchtanna sa chlár go bhféacheann siad ar Shéamas mar dhuine le dhá chloigeann, ar a laghad. Sin an fáth go ndearna siad an clár, is dócha - an rud is annamh is iontach. Tá an clár an-suimiúil.

Mar is iondúil, cé gur clár RTÉ TG4 é, rinneadh do lucht labhartha an Bhéarla é. Fo-theidil a bhíonn ann i mBéarla nuair a bhítear ag labhairt na Gaeilge, agus ní bhíonn fo-theidil as Gaeilge ann nuair a labhraítear Béarla. Ach más locht sin, is locht a bhíonn ann i gcónaí...

Bualann Séamas le fear i nDoire a insíonn dó go mbeadh sé ag troid ina aghaidh dá mbeadh sé ina chónaí san Iaráic nó san Afghanastáin. Is iomaí duine a déarfadh a leithéid, gan smaoineamh ar an gcúis a mbeadh sé ag troid ar a shon. Is cuma le daoine mar sin cé chomh dona agus atá naimhde na Stát. Dar leo, níl aon rud tábhachtach ach go bhfuil arm eachtránach i dtír eile. Is beag an radharc ar an saol atá ag a leithéid de dhuine. Níl an saol chomh simplí sin. Níl aon amhras orm ach go mbeadh sé ag troid ar son na sceimhlitheoirí thall. Agus is mór an trua sin.

An t-aon rud glan olc atá sa chlár ná an mhír ina luaitear sibhialtaigh na hAfghanastáine. Insíonn Séamus dóibh nach mbíonn na Meiriceánaigh ag marú sibhialtach. Go díreach ina dhiaidh, deir an tráchtaire go maraíodh rud mar 1300 Meiriceánach san Afghanastáin, agus gur maraíodh rud mar 130,000 sibhialtaigh. An rud atá le tuiscint as sin ná gur inis Séamus bréag, cheapfaí. Ach níl baint ar bith idir na huimhreacha sin. Na sibhialtaigh a fuair bás mar gheall ar shaighdiúirí Mheiriceá (NATO), de thaisme a tharla, i measc cogaíochta. Sin rud a tharlaíonn i ngach aon chogadh. Agus níos lú sna cogaí seo ná riamh sa stair. Ach an chuid is mó de na sibhialtaigh seo, mharaigh an Talabán agus sceimhlitheoirí eachtránacha eile iad. Más féidir linn an uimhir a thugtar a ghlacadh ar chor ar bith, mar is léir nach mbíonn fíor-uimhreacha thaismí an Talabáin le fáil, agus go ndéanann siad a seach ndícheall chun sibhialtaigh mharbha a chur os comhair an tsaoil, seachas naimhde armtha, agus is iomaí cleas atá acu chun sin a dhéanamh. Seans go bhfuil gaoth an dearcaidh ann sna huimhreacha seo go mbíonn rud éigin mí-chothrom ann má bhíonn na Meiriceánaigh ag marú céad duine as gach Meiriceánach a maraíodh - mar a bheadh cluiche éigin ar bun. Cé chomh hamaideach is atá an dearcadh sin, tá sé coitianta. Ach tá blagmhíreanna eile agam faoi na huimhreacha...

Pé scéal, mar chlár ar an ábhar seo, tá sé go maith, den chuid is mó. Treise leo, agus treise le Séamus agus a chomhghleacaithe, a bhíonn ag déanamh an saol níos fearr dúinn go léir, agus do mhuintir na hAfghanastáine go háirithe. Go raibh toradh ar a gcuid oibre.

[Dála an scéil, ní fuaimnítear ainm na tíre thall mar a cheapfá ón litriú oifigiúl, agus molann Séamus féin an h a chur i lár 'Afghanastáin'.]

Cás Casta na Pacastáine

Tá sé níos éasca dom teacht ar RTÉ Raidió na Gaeltachta na laehtanta seo, mar tá ap iontach ar an bhfón agam lena bhfuilim ábalta éisteacht le clár raidió ar bith atá ar an idirlíón (tunein an t-ainm atá air). Ar aon nós, chuala mé clár Rónáin agus é ag caint le Tommy agus an t-ábhar a bhí á phlé acu ná ionsaithe na ladrann Meiriceánach ar dhaoine sa Phacastáin. Nach bhfuil a leithéid in aghaidh an dlí idirnáisiúnta? Nach mbeidh na Meiriceánaigh chun daoine in Éirinn a ionsaí? Bhuel, sin an saghas ceiste a bhí acu. Agus le fírinne, ní holc iad mar cheisteanna. Cén fáth go mbíonn na Stáit (NATO) á ndéanamh, agus an bhfuil an ceart againn? Cad atá leithleach maidir le cás na Pacastáine? Ní dhéanfadh na Stáit a leithéid i dtíortha eile - nó an ndéanfadh?

Níl sé éasca an fhírinne a bhaint amach, mar is iomaí scéal a insítear. Agus labharaíonn an Phacastáin as an dá thaobh dá mbéal...

Maidir leis an armán míleata féin, níl an teicneolaíocht seo úr-nua. Is beag an difear idir iad agus diúracáin, ach go mbíonn siad níos beachta a spriocanna a bhaint amach - agus is rud maith sin, cinnte. Is iomaí rud amaideach a deirtear faoi airm. Ach ní babhta dornálaíochta an cogadh. Ní mór na hairm is fearr a úsáid. Is é an cuspóir ná an namhad a mharú (chun a ndroch-ghníomhanna a stopadh). Tá na leadrainn seo an-áisiúil, agus is ceart agus cóir iad a úsáid i gcogadh, gan aon agó.

Maraíodh a lán ceannaraí de Al Caghda agus den Talaban san Afghanastáin le leadrainn. Bhí a fhios ag a lán daoine go raibh siad in úsáid againn sa Phacastáin, ach go hoifigiúil, bhí sé seo faoi rún go dtí le déanaí. Bíonn an Talaban ag éalú ón Afghanastáin trasna na teorann go dtí an Phacastáin, agus ag déanamh ionsaithe aisti. Tá limistéir inti atá slán dóibh (An Bhasaiorastáin). Maraíodh Osama Bin Ladain ansin. An namhaid do na Stáit í an Phacastáin? Nach sin an cheist! Pé scéal, níl aon dabht ann ach go mbíonn naimhde inti a bhíonn dár n-ionsaí san Afghanastáin, agus tá an ceart againn an tír sin (agus ár n-arm inti) a chosaint.

Tá an cás seo cosúil le cás na Cambóide fadó. Bhí naimhde dár n-ionsaí i Vítneam, naimhde nach arm na Cambóide iad, ach airm ghallda. Brúdh ar rialtas na Cambóide cead a thabhairt dúinn sinn féin a chosaint, agus ba chasta an scéal sin, freisin. Ach fuaireamar. As cúiseanna éagsúla, ní rabhamar ábalta leanúint ar aghaidh leis, agus theip orainn ar ball mar gheall air sin. Ach sin scéal eile...

Bíonn an Phacastáin mí-shocraithe. Is iomaí Moslam radacach atá ina chonaí ann. Tá scoilt sa rialtas féin idir lucht na síochána agus sceimhlitheoirí radacacha. Cé acu, namhad nó cara iad dúinn? An dá rud, faraor. Ní féidir leis an rialtas cosc a chur ar na sceimhlitheoirí. Agus ba mhaith le mórán daoine bheith cairdiúil linn. Ach is tír atá bunaithe ar an gcreideamh Moslamach, agus tá dearcadh radacach ag mórán daoine ansin. Agus níl na daoine sin sásta ar chor ar bith go bhfuil a rialtas ag cabhrú leis na Stáit chun cogadh a fhearadh ar Mhoslamaigh, go háirithe ina dtír féin. Mar sin, cé go bhfuil sé réasúnta cinnte go mbímid ag obair i láimh a chéile le rialtas is arm na Pacastáine chun na hionsaithe seo a dhéanamh, ní mór don rialtas sin a shéanadh, minic go leor. Agus seans go bhfuil roinnt den rialtas féin glan ina n-aghaidh. Bíonn siad ag cur isteach ar obair arm na Stát chun cur in iúl nach bhfuil siad sásta. Ach an seó sin nó fíor-scoilt leis na Stáit? Ní bhíonn sin léir. Ní cheaptar gur mhaith leo cogadh a thosnú leis na Stáit agus iad a seasamh leis an Talaban inár n-aghaidh. Bíonn cothromaíocht íogair le déanamh acu. Ach ní féidir leo seasamh go poiblí leis an uile rud a dhéanann na Stáit. Is iomaí conspóid a bhíonn ann eadrainn.

Tá cead ag na stáit cogadh a fhearadh trasna na teorann, ach níl siad an-sásta leis sin. Agus níl éinne cinnte cén taobh is fearr le saighdiúirí na Pacastáine féin. Uaireanta tugann siad cabhair don Talaban, uaireanta eile tugann siad cabhair dúinne. Casta is baolach go leor an scéal, cinnte.
Cén fáth go ndéantar agus go bhfuil sé de cheart againn na hionsaithe seo a dhéanamh? Tá naimhde dár n-ionsaí ón taobh sin den teorainn, agus tá rialtas na Pacastáine in ainm is a bheith ar an taobh céanna linn. In ainneoin pé rud a chloisfí ar an raidió, níl sé baolach go mbeidh na Stáit ag marú éinne in Éirinn...

Ó, agus nach bhfuil sé go hiontach go bhfuil an buama adamhach ag an bPacastáin? Muise. Ceann de na tíortha is baolaí ar domhain iad (mar is eol don Ind...). Táthar ag súil go n-éiríonn leis an taobh ceart inti. Ach ní bhíonn aon rud mar sin cinnte.

Apologia Altera Pro Vita Israel

Cúpla focal nua daoibh, b'fhéidir. Cosúil le hasbara... Fuair mé an focal Eabhraise sin ar bhlagmhír de chuid Grá Faoi Ghruaim, agus fuair sise ar Nótaí Imill é, agus fuair seisean ó shuíomh frith-Iosraelach é, a úsáideann focal eile iasachta, apartheid (dá dtuigfidís é!).

Is oth liom a rá gur féidir le duine deas rudaí olca a rá is a smaoineamh. Fiú i ngan fhios dó. Go háirithe nuair a bhíonn claonadh seanbhunaithe i gceist, atá domhainfhréamhaithe sa tsochaí. Agus droch-chlaonadh in aghaidh Iosrael a fhaightear go rí-mhinic i measc na nÉireannach, faraor. Tá an mhír seo ann mar fhreagra ar an méid a scríobhadh ar GFG.

Dar le loighic na blagmhíre sin, níl meas ar bith ag rialtas na hÉireann ar thiománaithe! Mar goidtear carranna in Éirinn! Mar nuair a dhéantar rud mídhleathach in Iosrael, tá an tír go léir ciontach as, de réir dealraimh. Níl sé de cheart ag fir Iosrael, fiú na diancheartchreidmhigh, mná a bhrú go cúl an bhus. Agus cuireadh cosc ar an duine sa scéal áirithe atá i gceist. Sea, is sean nós Giúdach na mná a choimeád scaraithe ó na fir, agus ba mhaith le roinnt daoine sin a chur i bhfeidmh sa tsochaí go léir. Ach ní tharlóidh.

Dar ndóigh, bíonn an dearcadh céanna sin ag an móramh sna tíortha mórthimpeall ar Iosrael. Is beag ceart a bhíonn ag bean sna tíortha Muslamacha. Ach is cuma sin, is dócha - fiú go mbíonn a leithéid "dleathach" agus brúite ar an uile bhean sna tíortha sin...

Tá cearta daonna láidir in Iosrael. Tá gach saghas duine ann. Tá meas ar an dlí is ar an duine ansin, fiú ar dhaoine a bhfuil nósanna acu atá glan díreach in aghaidh chreideamh mhóramh na nGiúdach. Deirtear, mar shampla, gur Tel Aviv an chaithear aereach is fearr ar domhain. Cá bhfuil a leithéid i dtír Mhuslamach? Bhuel, dar ndóigh, maraítear daoine aeracha sna tíortha sin...

Rud eile a mhaítear ná go bhfuil Iosrael, a bhfuil na milliúin naimhde mórthimpeall uirthi agus a bhíonn faoi bhagairt a báis i gcónaí, tír atá 'faoi léigear,' mar atá, maítear, má thuigim i gceart é, go bhfuil na hArabaigh faoi léigear aicise. Is ait an mac an saol.

Ach fiú go bhfuil na fíricí trína chéile, tá fadhb eile ag GFG. Níor cheap mé go raibh cead ag muintir na hÉireann locht a fháil ar cheartchreidmhaigh radacacha Iosrael - nó fiú ar chreideamh éinne sa bhaile... mar tá an chéad chéim i dtro Searagha ina dlí, nó nach bhfuil? Ní cheadaítear don Éireannach ceartchreidmheach aon rud olc a rá faoi chreideamh ar bith, nó an bhfuil dul amú orm? Tá níos mó saoirse in Iosrael (cé go bhfuil dlí cosúil leis ann (alt 173 sa chód), nach gcuirtear i leith éinne, le fírinne).

Is léir d'aon duine nach bhfuil réamhchlaonadh air, go bhfuil cearta ag mná in Iosrael, nach bhfuil aon apartheid ansin, nach bhfuil Iosrael ag ionsaí a comharsana ach go bhfuil sí féin timpeallaithe le tíortha neamhdeacha. An scéal ar fad atá bun os cion ag GFG sa mhír thuasluaite, dar liom. Aontaím léi gur olc an rud é mná a chur faoi chois. Is féidir, ámh, seasamh a dhéanamh in aghaidh ruda oilc gan rudaí olca a rá faoi dhaoine neachchiontacha. Tá meas agam ar na dea-smaointe a fhaightear ar an mblag sin. Ach mar ba mheasla poiblí ar Iosrael an mhír sin, bhí gá agam freagra poiblí a dhéanamh. Ar son na fírinne, mar hasbara, nó apologia.

Mar aguisín:

Seo scéal faoi fhadhbanna leis na lonnaitheoirí radacacha Iosraelacha. Déan comporáid leis an scéal seo faoi na mná Palaistíneacha. Tá difear an-mhór idir an dá phobal, dar liomsa.

Is rud dearfach é hasbara, dála an scéil.

A gCara, Hugo Chavez

Cé go bhfuil sé deacair dom a thuiscint, tá daoine ann a chreideann gur duine deas maith é Hugo Chavez. Lucht na heite clé, dar ndóigh. Cosúil le Chavez féin, creideann a leithéid gur maith é aon duine a sheasann in éadann Iosrael agus na Stáit Aontaithe. Sea, is iomaí cara olc atá ag Chavez - liosta le háireamh. Ní dóigh liom go bhfuil drochdhuine ann nach bhfuil cairdeas aige le Chavez.

Cheap mé le fada nach raibh ann ach fear grinn, ach is duine fíor-bhaolach é. Tá cumhacht aige sa bhaile - agus dar ndóigh, mar aon deachtóir eile, bíonn sé ar thóir níos mó cumhachta i gcónaí. An mana a bhrúitear ar mhuintir Veiniséala ná "An sóisialachas nó an bás!" ach is é an bhrí de sin ná "deachtóireacht faoi m'ordóg nó an bás!" Ar son na ndaoine beaga, tuigeann tú. Agus tá ola, agus mar sin, airgead aige, chun a lán diabhlaíochta a dhéanamh, sa bhaile agus thar sáile.

Ní hamháin go bhfuil daoine ann a ghlacann lena chuid cacamais agus a chreideann gur fear na ndaoine atá ann, ach tá daoine ann sna Stáit Aontaithe fiú, atá sásta a chuid bolscaireachta a scaipeadh. Bíonn fógraí ar an teilifís agus ar an raidió a deir go bhfuil Chavez chun ola a thabhairt do na daoine bochta anseo, féachaint nach bhfuil a rialtas féin i Meiriceá chun iad a chabhrú. Magairlí atá air, gan aon agó. Agus níl ciall ar bith ag a chuid úrlabhraithe, ná náire.

Mar sin, má tá tú cairdiúil le gach duine olc ar domhan, má mhaíonn tú gur sóisialaí ar son na ndaoine beaga thú, agus is dócha má tá airgead is ola agat, tá cairde agat i measc lucht na heite clé. Is cuma faoi na daoine atá thíos leat. Bristear uibheacha chun uibheagán a dhéanamh. Ba é an diabhal féin é Bush, agus mar sin, is Naomh é Chavez.

Go bhfaighe sé bás go luath. Nó go bhfaighe a thír réidh leis, ar aon nós, chomh luath agus is féidir. Le cúnamh Dé, beidh uachtarán nua againn araon i mbliana...

Is mithid, is dócha...

Cogar - ar thug éinne faoi deara é? Tá an cogadh san Iaráic thart. Is dócha nach bhfuil suim ag mórán daoine, féachaint go bhfuil Ó Bama ina phríomhcheannaire air le timpeall trí bliana anuas. Bua atá ann, ab fhiú an uile thriail, dar leis anois. Scéal difriúil ó chúpla bliain ó shin, dar ndóigh.

Níl a leithéid de Cindy Sheehan ag déanamh agóide ná aon rud dá leithéid le fada an lá. Níl éine ag damhsa amuigh ar na sráideann fiú in Éirinn... Níl mórán ag tarlú san Iaráic le fada, buíochas le Dia, agus ní bhíonn sé sa nuacht. Ach tá daoine áirithe á cheiliúradh, cinnte - na daoine a bhí ag fanacht ón uair gur inis Ó Bama dóibh go mbeimid ag imeacht...

Ní miste liomsa go bhfuilimid ag imeacht faoi dheireadh, le fírinne. Is mithid. Ach táthar ag súil nach raibh gach aon rud in aisce. Níl éinne cinnte go bhfuil muintir na hIaráice ábalta - nó sásta - iad féin a chosaint. Thugamar deis iontach dóibh, agus ní féidir linn i bhfad níos mó a dhéanamh. Níl aon mhaith ann dúinn fanacht. Ní mór dóibh a dtír féin a chosaint is a chothú, más féidir leo. Go n-éirí an t-ádh leo. Slán agus beannacht.

Bheimis sásta cabhrú leo fós, ach ní dhearna Ó Bama aon iarracht dháiríre chun margadh a dhéanamh leo. Táim cinnte go bhfaighidh siad a lán airgid uainn, pé scéal. Mar beagnach gach aon tír eile. Go raibh toradh air (cé nach mbíonn, de ghnáth). Tá súil agam nach mbeidh an Iaráin dá n-ionsaí, nach dtitfidh an tír as a chéile, agus go mbeidh siad ag tógáil ar an méid a rinneamar leo go dtí an bponc seo. Tá súil agam go mbeidh suim ag an saol mór iontu. Ach ní fheadar an domhain cad a tharlóidh. Is iomaí dúshlán atá rompu. Agus is iomaí sceimhlitheoir gur mhaith leis an daonlathas atá acu a scriosadh, is córas na radacach a chur i bhfeidhm.

Ní fheadar an scríobhfar stair gan chlaonadh riamh, ach feicfear an mbeidh cúrsaí ag dul i bhfeabhas nó ag dul in olcas as seo amach, ní hamháin san Iaráic féin ach ar fud an limistéir. Cén tionchar a bheidh ag na Stáit Aontaithe ar chúrsaí? An mbeidh uachtarán againn in 2012 ag a mbeidh tuiscint agus cumas chun tionchar maith a dhéanamh ar chúrsaí? Aon uair nach dtugann Ó Bama neamhaird ar chúrsaí thall, bíonn sé ag díspeagadh ár gcarad agus ag tabhairt misneach dár naimhde, faraor. Is féidir leis na Stáit mórán a dhéanamh chun cúrsaí a fheabhsú. Ach an mbeimid sásta an iarracht sin a dhéanamh? Bíonn ár naimhde ullamh chun a mhalairt a dhéanamh, gan dabht.

Dála an scéil, dóibh siúd atá fós dall maidir le mo thírse, níl talamh ná ola inár seilbh nach raibh againn roimh an gcogadh.

Anois, cathain a bhfaighfimid réidh leis an Afghanastáin/Pacastáin?

An 'Sagart' is Fearr leis an hAindiachaithe

Chonaic mé rud ar Facebook a thuairiscigh go bhfuil Sagart éigin ag fógairt nach bhfuil Ifreann ann, agus nach raibh i gceist leis ach rud a cumadh chun scanradh a chur ar dhaoine. Tá liobrálaithe ar fud an idirlín ag bualadh bos don 'Sagart' seo. Níl cosc ar rud ar bith ann! Is cuma le Dia pé rud a dhéanaimid!

Cé he an t-eiriceach áirithe seo? John Shelby Spong, sagart agus easpag (ar scor) de chuid eaglais na Sasanach i Meiriceá. Agus ní hé seo an t-aon rud neamh-Chríostaí a mhúineann sé. Ní chreideann sé gur Dia é "Dia." Ní chreideann sé gur Mac Dé é Íosa. Agus i bhfad níos mó. I gcúpla focal, ní Críostaí ar chor ar bith é.

Ach "diagaire" is ea é, mar sin féin. Thug sé léachtaí ag Scoil Dhiagach Harvard, fiú. Tá a fhios ag Dia nach mbíonn mórán atá diagach ag baint leis an scoil áirithe sin le fada an lá. Agus tá a fhios Aige nach mbíonn srian ar gach éinne san eagais Shasanach ar fud an domhain (is iomaí scolt atá ag tarlú inti, mar is iondúil...ach sin scéal eile). Ach nach bhfuil sé thar fóir dóibh Dia féin a shéanadh? Chun a bheith cothrom, tá, dar le duine mór le rá san eaglais sin, Rowan Williams, cinnte, agus leis an móramh, tá súil agam. Thug Williams freagra an-stuama do mo dhuine ("Culturally speaking, the Christian religion is one of those subjects about which it is cool to be ignorant."). Ach fós, is ball den eaglais é Spong, dar leo, go bhfios dom. Is dócha go mbíonn a leithéid in eaglais nó eagraíocht nó fiú tír ar bith - daoine ar fuath leo a n-eaglais nó a n-eagraíocht nó a dtír féin, agus cuireann i gcéill gur baill fós iad díobh.

Sagart/Easpag do na haindiachaithe is ea é, agus sin an fáth go bhfuil mórán daoine an-sásta leis. Cuir "priest says hell is an invention" i d'inneall cuardaigh agus feicfidh tú. Sea, ba é Dia an chonstaic ba mhó dá gcuid creidimh, tuigeann tú. Agus na rudaí a mhúineann na Críostaithe, ba iad na rudaí féin a choimeádann ó Íosa iad...

Má aontaíonn duine leis na tuairimí sóisialta atá acu seo, bíonn siad sásta rud ar bith a deirtear a ghlacadh. Is cuma leo nach bhfuil bunús ar bith leis sa chreideamh atá ann le timpeall dhá mhíle bliain. Is cuma nach n-aontaíonn aon duine eile a thugann Críostaí air féin leis an raiméis atá idir lámhaibh ag an duine seo. Faoi dheireadh, dar leo, tá duine ag insint na fírinne!

Mura gcreideann tú i nDia agus in Íosa a aonmhac, abair é. Ná bí ag cur i gcéill go bhfuair duine eochair don fhírinne a bhíodh faoi cheilt againn gur tháinig an duine is cliste dá raibh ann riamh i measc na milliúin Críostaithe a mhair ó aimsir Chríost go dtí an lá atá inniu ann...

An té nach gcreideann i nDia, chreidfeadh sé rud ar bith, go sách minic, muise.

Níl sé éasca Ifreann a thuiscint. Ach i gcúpla focal, tá grá foirfe ag Dia, AGUS an chóir fhoirfe. Sin an fáth go bhfuil Ifreann (agus an phurgadóir) ann.

Go sábhála Dia sinn ar lasracha Ifrinn. Agus ó dhiagairí andiachacha.*


*Is fuath liom an 'ch' sin - nach raibh 'g' maith go leor don uile focal as an bhfréamh céanna?

Michael D. Higgins, mo Léan

*Osna*

Bhuel, rinne sé cúpla rud maith don Ghaeilge, ar a laghad. Agus níl fíor-chumhacht aige mar uachtarán, buíochas le Dia. Ach is olc an scéal é gur roghnaíodh duine le tuairimí chomh dona agus chomh baolach agus atá ag Higgins. Is Gaeilgeoir é, agus ní nach ionadh, duine den eite chlé. Agus duine ar fuath leis Meiriceá, ar fuath leis Iosrael, ar mhaith leis Arafat agus na sceimhlitheoirí Palaistíneacha go léir. Ceapann sé gur rud olc é an caipitleachas. Is maith leis Castro agus Ortega (amadán úsáideach eile is ea é, is léir). Agus dar ndóigh, na rudaí ba mheasa a dúirt sé (bréagacha is maslaí), is dócha go ndúirt sé faoi George W. Bush agus na Stáit Aontaithe san Iaráic iad.

Beidh fáilte is fiche roimhe i measc lucht na Gaeilge ar an idirlíon, mo léan géar. Ach níl anseo, cinnte.

Cosúil le cartún a dhéanfaí d'Éireannach de chuid na heite clé is ea é. Agus anois, urlabhraí na hÉireann atá ann. Ní thiocfaidh aon mhaith as sin, dar liom. Fiú má dhéanann sé aon rud ar son na Gaeilge, tharraingeodh sé droch-chlú air mar gheall ar a dhearcadh polaitiúil radacach, dar liom. Is mór an trua go mbeidh íomhá mar sin d'Éirinn os comhair an tsaoil.

Ní minic a chuirim a lán suime i bpolaitíocht na hÉireann (a mhalairt den mhéid suime a chuireann Éireannaigh i bpolaitíocht Mheiriceá...). Ach tá áthas orm nach urlabhraí domsa é (cé nach bhfuil O'Bama i bhfad níos fearr...).

Beimidne ceart go leor i ndiaidh O'Bama, le cúnamh Dé, agus beidh sibhse ceart go leor i ndiaidh an duine bhaoith seo. Ní féidir le ceachtar acu an uile rud a scriosadh. Go mairimid beo. Is go tsaora Dia sinn ón olc.